Adsız çeşmelerden dinlenme tesislerine zamanın hızı Bundan birkaç yıl önce, bir…
Adsız çeşmelerden dinlenme tesislerine zamanın hızı
Bundan birkaç yıl önce, bir Kütahya dönüşü köyümden Simav’a kadar olan yolda annemle
birlikte çeşmeleri saymıştık. Araçla seyrederken gözümüzden kaçanlar da olmuştu. Yaklaşık
kırk kilometrelik yol boyunca otuzu aşkın çeşme sayabilmiştik.
Çeşmeler hayrat olarak ağaca, çiçeğe, insana, kurda ve kuşa hizmet ediyordu. Yol boyunca
biraz soluklanmak isteyenleri ve susayan hayvanları düşünerek genellikle bir ağaç gölgesine
yapılan dinlenme mekânlarıydı bu çeşmeler. Belki mimarilerinde büyük bir özen yoktu; fakat
cümle canın hayrını düşünen zarif bir kalp inceliği vardı çeşmelerin inşasında. İmece ile
yapıldığından olsa gerek, nasiplenen ile vesile olan arasında su içerken görünmez bir şükür
bağı kuruluyor; kurumuyor, yıllarca akmaya devam ediyordu. Su akıyor, biz güzelliğine
bakıyor, gönüllerimize su ferahlığı serpiyorduk. Çeşmelerin yanında bir ağaç da varsa yolluk
çıkınındaki erzaklar serin gölgede yeniyor, hafifçe kestirilip yola devam ediliyordu.
Erzaklardan kalan kırıntıları da karıncalar yuvalarına taşır, arkadaşlarıyla paylaşıyordu.
Çeşmelerdeki inşa niyetinin inceliğinden, zamanın dinlenme tesislerinin madde merkezli
niyetine evrilen ve içinde yaşamak durumunda kaldığımız bu zalim medeniyeti sorgulamadan
edemedim.
Adsız çeşmelerden dinlenme tesislerine zamanın hızı…
Bir dere olsaydım, bir sebil çeşmesi olmak için taşların arasına girmeye razı olurdum.
Bundan sebep muradım; adsız bir çeşme olup öze akabilmektir.
Günler su olur akardı, insan bakar geçerdi.. Yazgımızsa bir gülün kokusu kadardı; kokar
coşar, sonra solardı..
#mursidimdoga #yazı